KOMPLOT

Nils Alix-Tabeling 'Le b├ętyle d'ail'

20/04/2018


Le Bétyle d’Ail

Nils Alix-Tabeling

 

20th of April 21h

Place du Jardin aux fleurs 8 Bloemenhofplein 1000 Brussels

 


With

Acting by Andrea Baglione

Music by Mathieu Levet

Curated by Komplot

Supported by Fédération Wallonie-Bruxelles & Ville de Bruxelles/Stad Brussel


The Bétyle d’Ail is a new performance by Nils Alix-Tabeling, produced and curated by Komplot. The performance, inspired by Marcel Aymé’s novel ‘La Vouivre’, borrows from the visual language of an Operetta to display a love relationship between a mythical creature from French pagan folklore, and a macabre sculpture of a fallen medieval soldier. Both characters compose together one body, the rotten soldier is merging with the slithery creature, digested by her, her dress forms her lair and her lair is composed of his reorganised body parts. In this way the living-dead and the immortal fairy can engage in a lighthearted conversation on the parameters of their mutual immortality, while witnessing their merging. The operetta will unfold the thematics of sexuality, desire and frivolity, seen here as as positive and critical notion opposed to dogmatism. The play salutes queer authors like Colette and Verlaine in a grotesque and macabre celebration of the human body in its glorious grossness and chthonic drives toward the inner cavities, seen as spaces of merging together and organic conversations.

 


De Bétyle d'Ail is een nieuwe productie van Nils Alix-Tabeling, geproduceerd en gecureerd door Komplot. De voorstelling inspireert zich op Marcel Aymé's roman 'La Vouivre' en ontleent aan de beeldtaal van een operette. Het stuk gaat over een liefdesrelatie tussen een mythisch wezen uit de Franse heidense folklore en een macabere sculptuur van een gevallen middeleeuwse soldaat. Beide personages vormen samen één lichaam, de rottende soldaat versmelt met het glibberige schepsel en wordt verteerd door haar. Haar jurk wordt haar schuilplaats en is samengesteld uit zijn lichaamsdelen. Zo kunnen de levenloze en de onsterfelijke fee een luchtig gesprek aangaan over de parameters van hun wederzijdse onsterfelijkheid, terwijl ze getuige zijn van hun éénwording. De operette ontvouwt zich in de thematiek van seksualiteit, verlangen en frivoliteit, en beschouwt dit als een positief en kritisch begrip tegen het dogmatisme. Deze performance brengt hulde aan queer auteurs zoals Colette en Verlaine in de vorm van een groteske en macabere viering van het menselijk lichaam in al zijn glorieuze grofheid en chtonische aandrijvingen naar innerlijke holtes, de ruimtes van samensmelting en organische gesprekken.


Le Bétyle d'Ail est une nouvelle performance de Nils Alix-Tabeling, produite et organisée par Komplot. La performance, inspirée du roman de Marcel Aymé La Vouivre, emprunte au langage visuel de l’opérette pour montrer la relation amoureuse entre une créature mythique du folklore païen français et une sculpture macabre d'un soldat médiéval tombé au combat. Les deux personnages composent ensemble un corps, le soldat pourri se confond avec la créature glissante, digérée par elle, sa robe forme son antre et son repaire est composé de ses parties du corps réorganisées. De cette façon, le mort-vivant et la fée immortelle peuvent engager une conversation enjouée sur les paramètres de leur immortalité mutuelle, tout en étant témoins de leur fusion. L'opérette dévoile les thématiques de la sexualité, du désir et de la frivolité, vus ici comme une notion positive et critique opposée au dogmatisme. La pièce salue des auteurs queer tels que Colette et Verlaine dans une célébration grotesque et macabre du corps humain dans sa grossièreté glorieuse et ses poussées chthoniques vers les cavités intérieures, vues comme des espaces de fusion et de conversations organiques.




Our space occupied by Saloon

03/03/2018


Vorstse Steenweg 90 Chaussée de Forest 1060 Brussels

9 March - 15 July

Saloon program at Komplot



New Day New Money To Be Made

27/09/2017


 

New Day New Money To Be Made is a quote taken from the pop song Black Barbie by Nicki Minaj addressing the ambient precarity. Time is money. Today’s capitalist society hardly leaves us the time to perform one mission, and we already need to look for the next one. No time to think. This exhausting rhythm of searching for work, finding new clients, making the job and getting paid; This constant reinvention of the self in every challenging moment of uncertainty, became the obsessive, repetitive patterns of our post-colonial, post-proletarian, post-work conditions. These routines in which you are kept captive, prevent the possibility to break through. Precarity is constructed to make change impossible. What about social welfare? What about psychological welfare? Reality check? Paycheck. No time to lose. 


This was the statement text of our last series of emerging artists shows in Komplot that we wish to extend to all the practice!



ARCHIVES

30/11/-0001


ARCHIVE